Deportation to Siberia - Archangielsk
September 1939

Captain Jozef Tumiel - Part 1 Period in Soviet Captivity

Jan Tumiel

Joseph Tadeusz Tumiel was born on 30th March 1915 in Grodno which at the time was part of Eastern Poland (“Kresy”). He completed high school in Grodno and went to college and became a teacher at Lyceum High School. Prior to the outbreak of WWII, he went to officer’s school and graduated as 2nd lieutenant in 1938. In August 1939 Captain Tumiel was mobilized and sent to the eastern front. After the Soviet attack on Poland on 17th September 1939 he fought against the Soviet army in the area around Grodno. During the fighting he was shot and wounded in the leg in October 1939. He was taken prisoner by the Soviets and taken to a military hospital. There by good fortune the doctor on duty said his leg could be saved and did not require to be amputated. After convalescing after the operation he was sent in February 1940 by the Soviets to prison camp with other Polish soldiers and nationals to Novaya Zemlya which is an archipelago in the Artic Ocean in the North of Russia. While incarcerated there, they were starved and mistreated and subject to extreme cold conditions and forced labour. Many died. The guards would taunt the prisoners by throwing scraps of food close to the perimeter which they were not allowed to cross. On one such occasion Capt. Tumiel tried to reach the food thrown there and was hit on the chest with great force by the butt of a rifle by one of the guards. This made a red welt shaped like a small heart on his skin surface close to his heart which stayed with him for the rest of his life. He spent almost two years in Soviet concentration camps until October 1941. He was released under the amnesty of August 1941 agreed to between Poland and the Soviets following the attack by Germany on the Soviet Union. He joined the Polish army formed by General Anders in the Soviet Union with effect from 12th February 1942. Early in 1942 the Polish forces were moved to camps in the Uzbekistan Republic. The headquarters were located at Jang-Jui between Samarkand and Tashkent. Józef Tadeusz Tumiel urodził się 30 Marca 1915 roku w Grodnie, które wówczas było częścią wschodniej Polski (Kresów). Skończył liceum w Grodnie, poszedł na uniwersytet i został nauczycielem licealnym. Tuż przed wybuchem II Wojny Światowej poszedł do szkoły oficerskiej, którą ukończył w stopniu podporucznika w 1938. W sierpniu 1939 Kapitan Tumiel został zmobilizowany i wysłany na front wschodni. Po Sowieckiej agresji na Polskę 17 września 1939 walczył z Sowietami w okolicach Grodna. Podczas walk został postrzelony i ranny w nogę w październiku 1939. Został wzięty w niewolę przez Sowietów i trafił do szpitala wojskowego. Tam na szczęście lekarz dyżurny stwierdził, że można ocalić jego nogę i nie trzeba jej amputować. Po rekonwalescencji po operacji wysłano go w lutym 1940 roku wraz z innymi Polakami do obozu pracy na Nowej Ziemi, wyspie na oceanie arktycznym w północnej Rosji. Podczas pobytu w obozie, więźniowie byli głodzeni, maltretowani i wystawiani na ekstremalne mrozy i ciężką pracę. Wielu umarło. Strażnicy podpuszczali więźniów rzucając kawałki jedzenia na granicy dozwolonego dla więźniów obszaru. Pewnego razu kapitan Tumiel próbował sięgnąć po jedzenie i został mocno uderzony przez jednego ze strażników w klatkę piersiową kolbą karabinu. To zostawiło czerwony ślad w kształcie serca, w pobliżu jego własnego serca, ślad, który został z nim na całe życie. Przez prawie dwa lata siedział w sowieckich obozach pracy, aż do października 1941. Został zwolniony w ramach amnestii sierpniowej 1941 roku, w ramach porozumienia Polsko-Sowieckiego, po ataku Niemiec na Związek Radziecki. Dołączył do Polskiej armii formowanej przez gen. Andersa w Związku Radzieckim, działającej od 12 lutego 1942. Na początku 1942 Polskie siły zostały przeniesione do Uzbekistanu. Siedziba główna mieściła się w Jangi-Jul, między Samarkandem i Taszkientem.

dyskutuj
comments powered by Disqus